Wanneer ik mensen in de les vraag om te glimlachen, zie ik ze denken: “Je kan veel van me vragen, als het moet leg ik mijn been in mijn nek, maar als ik nu ook nog moet glimlachen, ga je echt te ver.”

Meestal leg ik dan snel uit dat (glim)lachen je blij maakt. Je hoeft het niet te menen maar door de reactie van je hormoonstelsel ga je het vanzelf menen. Nog steeds strakke koppies… Jezelf het gunnen om je blij te voelen is blijkbaar niet zo belangrijk.

Maar als ik dan zeg dat wanneer je je mondhoeken 2 mm omhoog trekt, je daardoor je kaakoksels activeert en dat daardoor je onderkin verdwijnt.  Dan… in no-time… gulle glimlachen:)

Grappige he? Wat doen we toch veel voor de looks dus eigenlijk voor onze omgeving. Die willen we dus wel blij maken.

Geniet!