Ken je dat gevoel wanneer je ’s ochtend opstaat dat “de strijd” weer gaat beginnen. In godsnaam welke strijd? De strijd om je bewijzen? Om een bestaanrecht te verwerven, to keep up with the Johnsons, the rat race for perfection…

Het wrange hieraan is dat je de verkeerde kant op gaat. Perfectie is dodelijk, dodelijk saai, niet inspirerend, a hell of a job en leidt tot isolatie. Wie wil er nu omgaan met een perfect iemand; er is niets irritanter. Iemand die alles beter weet, die alles beter doet, die alles onder controle heeft… Daar zit letterlijk geen leven in.

De tegenhanger van perfectie is authenticiteit; jezelf zijn. Het is makkelijk & simpel ( je hoeft alleen maar te zijn), aantrekkelijk (want het leeft en is echt), geeft het gevoel van vertrouwen,…. Authenticiteit verbindt: jou met jou maar ook jou met de ander. Authentieke mensen zijn charismatisch en aantrekkelijk omdat je onbewust of bewust ook meer van dat wilt.

Dus zodra je merkt dat je perfect wilt zijn, jezelf wilt bewijzen… snap out of it. Leef en geniet:)